"Good day from morning seems" say most and I am one of them, I will not spoil myself now Greek proverb. As for the day of God to do good when you wake up from six in the morning and five minutes in my head becomes cauldron from crying my small, which wakes me as if to catch and this job. Mom pee, milk mom, mommy do not go crying, crying to pierce your ears like a siren of the fire brigade. I run like crazy to catch, scream and become hysterical and finally I arrive at work a corpse literally my 'rchetai to cry, to cry but when I see my colleague from work chic, married and this with two small children, with the smile go crazy. I wonder how anticipates everything and everything comes to hair. To ask and answered me that everything is a matter of organization and communication with your husband. Whom my husband, he returns from work just before I left, body fatigue and he, a lath quick kiss and that's all, will soon forget and my womanhood. And because the day begins and ends wrong wrong, a problem arises at work and banging overtime and finish when you come home again corpse again the same small cry and to the right and she too without patience again become hysterical. And when you fall asleep and Noise instead to calm down and relax with gripping tears and stifle the remorse for my behavior the child, mess with my husband who works night and disappointed and I see all black. I will come to me all this good. What to do; Above all must be change your mood, wake up and put to listen something on the radio that a calm, or hear a favorite song of the small, to train your little to do things alone, with a your arms and a sweet good morning will stop crying if the explanation in simple terms how the situation will certainly understand. Get organized, processed by slow clothes to wear the next day. To leave a nice note to your husband to help in some things. So at night you sleep calmer without remorse and wake up much more cheerful.

ΌΤΑΝ Ο ΈΡΩΤΑΣ ΠΛΗΓΩΝΕΙ (Τελευταίο κεφάλαιο 4/12/2016)

Ένας χρόνος πέρασε από την ημέρα που έφυγε ο Σπύρος. Η Χρυσάνθη στην αρχή ένοιωσε πολύ άσχημα έτσι ακριβώς όπως είχε νοιώσει όταν έχασε την αδερφή της, ένα απέραντο κενό, δεν πίστευε ποτέ ότι θα ένοιωθε έτσι για ένα παιδί που δεν ήταν δικό της. Άρχισε να αισθάνεται πολύ καλύτερα όταν της τηλεφώνησε ο Σπύρος: «θα ήθελα να μιλήσω με την κυρία ασχημούλα παρακαλώ είναι εύκολο;». Ακούγοντας αυτή τη φράση η Χρυσάνθη κατάλαβε αμέσως ότι ήταν ο Σπύρος και έβαλαν τα γέλια κι οι δυο. Χάρηκε που τον άκουσε τόσο καλά και ηρέμησε. Ο Νίκος άρχισε να απολαμβάνει επιτέλους τη γυναίκα του και τα κορίτσια του με ηρεμία και ξενοιασιά. Η Χρυσάνθη του αφιέρωνε όσο χρόνο χρειαζόταν, αν και πολλές φορές συμπεριφερόταν σα μικρό παιδί. Τα κορίτσια δεν την κούραζαν καθόλου, η Μυρτώ ήταν πανέξυπνη και άριστη στο σχολείο και η Άννα παρ όλου που έζησε άσχημες καταστάσεις στην παιδική της ηλικία, είχε γίνει μια πανέμορφη δεσποινίδα, καλή μαθήτρια και πολύ καλή ζωγράφος. Είχε ζωγραφίσει έναν πίνακα με το Νίκο και τη Χρυσάνθη αγκαλιασμένους με αφιέρωση: «στους γονείς μου με αγάπη». Η Χρυσάνθη ένοιωθε περήφανη που η Άννα την έβλεπε σαν τη πραγματική της μητέρα, αυτό σήμαινε για εκείνη πως ήταν σωστή η επιλογή της να παντρευτεί τον Νίκο, όσα εμπόδια κι αν αντιμετώπισε.
Κόντευαν τα Χριστούγεννα και η Χρυσάνθη άρχισε τα στολίσματα, ο Νίκος έφερε ένα βράδυ ένα όμορφο δέντρο και το στόλισαν όλοι μαζί και όταν έβαλαν και τα λαμπάκια τους είπε:

-Λοιπόν πριν ανάψουμε τα λαμπάκια σας έχω δυο εκπλήξεις.

-Τι είναι, τι είναι μπαμπά; (Φώναζαν τα κορίτσια γύρω του)

-Τι θα γίνει Νίκο θα μας πεις επιτέλους; (Είπε η Χρυσάνθη).

Ο Νίκος πήγε στο cd player και έβαλε ένα cd να παίζει, ήταν το καινούργιο χριστουγεννιάτικο αγγλικό τραγούδι του Σπύρου. Ακούγοντας το. δάκρυα χαράς ήρθαν στα μάτια τους, τα οποία μετατράπηκαν σε φωνές και γέλια ακούγοντας τη δεύτερη έκπληξη του Νίκου:

-Τι έχω εδώ για τα κορίτσια μου; Τέσσερα εισιτήρια για Λονδίνο, θα κάνουμε Πρωτοχρονιά με το Σπύρο μας, αρχίστε να ετοιμάζεστε.

Τα κορίτσια κόντεψαν να γκρεμίσουν το σπίτι από τη χαρά τους και έτρεξαν να βγάλουν βαλίτσες και να αρχίσουν να ετοιμάζονται.

Η Χρυσάνθη πλησίασε το Νίκο τον αγκάλιασε και του είπε:

-Αγάπη μου δεν έχω λόγια, για ένα πράγμα είμαι σίγουρη ότι είμαι πολύ τυχερή που σε παντρεύτηκα και βέβαιη πως μ’ αγαπάς. Φιλήθηκαν με πάθος τόσο ερωτικό, λες και είχαν σκορπιστεί παντού μαγικές καρδούλες.

Στο Λονδίνο έζησαν υπέροχες οικογενειακές στιγμές γεμάτες αγάπη. Αυτό το καθιέρωσαν και κάθε χρόνο γιόρταζαν τη Πρωτοχρονιά μαζί με το Σπύρο.

Ο πληγωμένος έρωτας περνάει πάντα με μια δυνατή αγάπη……………


                                                                                                                  ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΣΙΑΚΙΡΗ