ΌΤΑΝ Ο ΈΡΩΤΑΣ ΠΛΗΓΩΝΕΙ (κεφ.6) & (κεφ. 7)

 ΚΕΦ. 6
Ο μπαμπάς της μικρής τους περίμενε έξω από το διαμέρισμα. Η μικρή μόλις τον είδε έτρεξε στην αγκαλιά του φωνάζοντας:
- Μπαμπά μου, μπαμπά μου.
- Ησύχασε Άννα μου μη φωνάζεις μπορεί να ενοχλήσουμε τον κόσμο.
- Καλά μπαμπά μου ότι πεις. Η μαμά τελικά πήγε στον ουρανό να πιάσει αστέρια;
- Ναι γλυκιά μου.
- Θα πιάσει και το δικό μου αστέρι και του Σπύρου και θα τα κρατάει φωτεινά;
- Ναι, ναι.
- Πρέπει να το πω στο Σπύρο.
- Όχι, αυτό θα το πω εγώ. Τώρα θέλω να κάτσεις να παίξεις λίγο, γιατί έχω να συζητήσω με την κυρία Χρυσάνθη.
    Τότε η Χρυσάνθη τη ρώτησε:
- Έλα Άννα θέλεις να σου βάλω να δεις Τομ & Τζέρυ που το έχω γραμμένο;
- Ναι, μ’ αρέσει πολύ.
    Το κοριτσάκι είχε αλλάξει εντελώς, το πρόσωπο του από σκυθρωπό και σκοτεινό έγινε λαμπερό με το που είδε το μπαμπά του.
 Η Χρυσάνθη απευθύνθηκε στον πατέρα της μικρής και τον ρώτησε:
- Θέλετε να καθίσουμε στην βεράντα; Συγνώμη δε γνωρίζω και τ’ όνομα σας.
- Νίκος Ιωάννου, είπε και της έδωσε το χέρι του.
-Χρυσάνθη Μπέικου. Θέλετε να σας βάλω ένα ποτό;

-Αν δεν σας κάνει κόπο, θα έπινα ένα ουϊσκυ με πάγο, αν έχετε βέβαια.
    Η Χρυσάνθη το ετοίμασε και του το πρόσφερε.
- Ευχαριστώ, θα ήθελα να σας ζητήσω συγνώμη για όλη αυτή την αναστάτωση, επωμιστήκατε και εσείς τα προβλήματα μου χωρίς λόγο.
- Μην το σκέφτεστε οι άνθρωποι είναι και υπάρχουν για να βοηθούν ο ένας τον άλλον.
- Δυστυχώς αυτό δε συμβαίνει, μάλλον είστε η εξαίρεση, ίσως γι’ αυτό γίνατε ψυχολόγος. Έχετε δικό σας ιατρείο;
- Όχι, όχι μόλις τέλειωσα το διδακτορικό μου στο Λονδίνο και βρήκα θέση εδώ στο ψυχολογικό κέντρο στην Αθήνα. Ξεκινάω την άλλη εβδομάδα.
- Συγχαρητήρια. Να ξέρατε τι μου θυμίσατε τώρα.
- Κάτι καλό ή κακό;
- Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σας πω.
- Πείτε μου αν θέλετε.
    Και ο Νίκος άρχισε να μιλά:
- Πριν από 15 χρόνια στο Λονδίνο γνώρισα τη γυναίκα μου. Ήταν πολύ όμορφη, καθόταν σε ένα καφέ μόνη της και τραγουδούσε με μια βελούδινη φωνή, ένα αγαπημένο μου τραγούδι. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν του μαγαζιού, γιατί δεν ντρεπόταν καθόλου, ήταν πολύ άνετη, αλλά μετά αφού πήγα και της συστήθηκα μου χαμογέλασε με τέτοια ηρεμία και γαλήνη κι αυτό με μάγεψε. Συστηθήκαμε και αρχίσαμε τα ραντεβού κάθε απόγευμα στο ίδιο καφέ. Αυτό γινόταν για 3 μήνες, μετά ξαφνικά εκείνη εξαφανίστηκε, τηλέφωνα δε σήκωνε και σε ένα διαμέρισμα που την άφηνα δεν ήταν κανείς, ήταν κλειστό. Συνέχισα να πηγαίνω στο καφέ τις επόμενες μέρες για πάνω από δυο βδομάδες, αλλά εκείνη πουθενά λες και άνοιξε η γη και την κατάπιε. Όταν την είχα ρωτήσει τι δουλειά κάνει, μου είχε πει ότι ασχολείται με το τραγούδι. Είχα χάσει τα ίχνη της. Εγώ μετά από ένα μήνα, ήρθα Ελλάδα για το θάνατο του πατέρα μου και όταν επέστρεφα στο Λονδίνο τη συνάντησα στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Στην αρχή δεν τη γνώρισα, είχε κόψει τα μαλλιά της πολύ κοντά και στο πρόσωπο της είχε κάτι σημάδια σα γδαρσίματα. Την αγκάλιασα και τη ρώτησα που είχε χαθεί. Μου είπε πως είχε ένα ατύχημα πολύ σοβαρό και ότι δεν ήθελε να το συζητήσει γιατί τη στεναχωρούσε πολύ. Το σεβάστηκα και δε ρώτησα περισσότερα, μου αρκούσε που την είχα βρει. Από εκείνη τη μέρα ήμασταν συνέχεια μαζί....
 
ΚΕΦ.7
 
-...Μας χτύπησε ο έρωτας και τους δυο. Αυτή την είχε κάνει πιο νευρική και έπαιρνε συνέχεια κάτι χάπια που της έφερναν ύπνο. Μετά από έναν χρόνο έμεινε έγκυος και παντρευτήκαμε με πολιτικό γάμο. Η εγκυμοσύνη την έκανε ακόμη πιο νευρική, ο γιατρός απαγόρευε τα φάρμακα, αλλά εκείνη τα έπαιρνε κρυφά. Από τότε άρχισε ο δικός μου Γολγοθάς. Όταν διαπίστωσα ότι έπαιρνε τα φάρμακα κρυφά, τα πήρα και της τα έκρυψα αλλά μάλλον της έκανα χειρότερο κακό, χωρίς να το ξέρω. Είχε γίνει αγνώριστη, δεν πίστευα στα μάτια μου. Όταν έδειξα στο γιατρό τα φάρμακα της, εκείνος αμέσως κατάλαβε περί τίνος πρόκειται και μου πρότεινε να τη βάλουμε σε μια ειδική ψυχιατρική κλινική μέχρι να γεννήσει. Εγώ δεν δέχτηκα, την αγαπούσα πάρα πολύ για να την αφήσω σε μια κλινική. Όμως, έπρεπε να το είχα κάνει, γιατί η εξέλιξη ήταν δραματική. Ο γιατρός μου είχε πει, πως αν δεν είχε προχωρήσει η εγκυμοσύνη της, θα της το έπαιρνε το παιδί, γιατί τα άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια τις πιο πολλές φορές κάνουν κακό και στον εαυτό τους και στα δικά τους άτομα. Και έτσι αποδείχτηκε. Όλους τους μήνες της εγκυμοσύνης είχε πάθει πολλές κρίσεις, ώσπου μια μέρα, μόλις είχε μπει στον 7ο μήνα εγκυμοσύνης είχε χάσει τελείως τον έλεγχο, δεν τη πρόλαβα, άρπαξε ένα μαχαίρι και το έμπηξε στην κοιλιά της. Ευτυχώς ήμουν σπίτι και πρόλαβα να ειδοποιήσω ασθενοφόρο και σώθηκαν κι οι δυο, και ο γιος μου και εκείνη. Ο μικρός έμεινε ένα μήνα σε θερμοκοιτίδα και η γυναίκα μου δυο βδομάδες στην εντατική και μετά 3 μήνες σε ψυχιατρική κλινική. Εκείνο το διάστημα ο γιατρός της μου είπε ότι καλύτερα θα ήταν να την κάνουμε να πιστέψει ότι το έχασε το παιδί, γιατί αν θυμηθεί μπορεί να κάνει κακό και στον εαυτό της και στο παιδί.
Ο Νίκος σταμάτησε για λίγο και πετάχτηκε να ρίξει μια ματιά στη μικρή. Η Χρυσάνθη τον παρατήρησε με το βλέμμα της και σχολίασε από μέσα της «κρίμα, τόσο ωραίος άντρας, χαραμίστηκε» ενλω άρχισε να τον φαντάζεται δίπλα της. Την σκέψη της διέκοψε η φωνή του:

-Έχεις μια κουβέρτα;
- Ναι, ναι έχω κάτσε έρχομαι να σου δώσω.
    Έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα και του έφερε μία, η μικρή είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ.

- Θα πρέπει να την ξυπνήσω σε λίγο για να φύγουμε, να σε αποδεσμεύσω κι εσένα, να ησυχάσεις.
-Σε παρακαλώ, τι λόγια είναι αυτά; Επίσης δεν μου είπες τη συνέχεια της ζωής σου. Θα ήθελα πολύ να μείνετε εδώ απόψε και φεύγετε αύριο με την ησυχία σας. Βέβαια, αν δε σας πειράζει, θα βολευτείτε στον άλλο καναπέ στο σαλόνι, γιατί δεν έχω ταχτοποιήσει ακόμη το άλλο δωμάτιο.
-Όχι, δεν είναι σωστό.
- Σας παρακαλώ δεν το συζητάω για σήμερα. Λοιπόν πάμε έξω να συνεχίσουμε  το ποτό και τη κουβέντα μας; Τι λέτε;
- Σ’ ευχαριστώ πολύ Χρυσάνθημ της είπε κοιτώντας τη με βλέμμα που τη μαγνήτιζε, πρέπει να είσαι ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος, αυτό μου δείχνουν τα μάτια σου.
    Εκείνη ένοιωθε να καίνε τα μάτια και τα μάγουλα της, λες και είχε πυρετό, δεν μπορούσε να καταλάβει τι είχε πάθει και βιάστηκε να ρωτήσει:
- Για πες λοιπόν, τι έκανες με το γιο σου;
    Εκείνος αναστέναξε βαθιά, δάκρυσε και άρχισε να μιλά.